WYRAŻONA OPINIA

Swoją własną ocenę Eysenck przedstawił jasno w Przedmowie (s. XII):„Moim zdaniem, postulowane związki przyczynowe między zmiennymi osobowościowymi z jednej strony a odkryciami neurologicznymi i fizjo­logicznymi z drugiej sprawiają, że cały model jest bardziej realistyczny oraz wychodzi poza obszar solipsystycznych spekulacji, w którym roz­kwita szkoła „pustego organizmu”.Wydaje się, że właściwy wniosek z powyższego cytatu jest taki, iż Eysenck uznaje swoją ostatnią teorię za teorię praw­dziwie „redukcyjną” — lub przynajmniej za podejście zmie­rzające w tym kierunku. Powrócimy do tego zagadnienia w dalszej części rozdziału. Jeszcze wyraźniej formułuje on swe twierdzenia meto­dologiczne. Prawie cały pierwszy rozdział (The Two Faces of Psychology) poświęca na przedstawienie swoich twierdzeń metodologicznych. Te „dwa oblicza”, o których jest mowa w tytule rozdziału, to dwa główne metodologiczne działy psy­chologii: psychologia ogólna, eksperymentalna oraz różnico­wa psychologia osobowości. Przedstawia on — w powiązaniu z opisami wielu konkretnych badań empirycznych — bardzo przekonywające argumenty, przemawiające za metodologicz­nym stanowiskiem, zgodnie z którym te dwie części psycho­logii muszą być zintegrowane, aby psychologia mogła rozwijać się w tych samych kierunkach co starsze nauki przy­rodnicze.

Cześć! Mam na imię Krystyna i jestem studentką filozofii. Od długiego czasu zastanawiałam się, czy pisanie bloga będzie dla mnie dobrym zajęciem. Na szczęście okazuje się, iż dużo ludzi to czyta i bardzo sobie ceni! Jestem niezmiernie zadowolona!