TEORIA CHARLOTTE BIIHLER

Niemiecko-amerykański psycholog Charlotte Biihler w ciągu długiego okresu swej działalności wniosła ważny wkład do rozwoju wielu dziedzin psychologii. Powszechnie wiadomo, że Biihler była jednym z pionierów psychologii dziecka w la­tach dwudziestych. Najbardziej znaną jej pracą z tego okresu jest Kindheit und Jugend (1928). Jako prawdziwy psycho­log rozwojowy kontynuowała ona badania nad całym prze­biegiem życia człowieka. Wyniki tych badań zostały przed­stawione w Der menschliche Lebenslauj ais psychologisches Problem (1933). Jest to — jak nam wiadomo — pierwsza książka poświęcona temu problemowi, którym później inte­resowali się Ałlport, Ericson, Maslow, Murray oraz inni psy­chologowie, zajmujący się osobowością. Charlotte Biihler kon­tynuowała następnie swoje badania w Stanach Zjednoczo­nych, gdzie pracowała jako profesor psychologii klinicznej. Mając przygotowanie z dziedziny psychologii rozwojowej, teorii osobowości oraz psychologii klinicznej, stała się jednym z czołowych przedstawicieli nowej szkoły „psychologii humanistycznej”. W związku z tym przewodniczyła ona pierwszej międzynarodowej konferencji psychologii humanistycznej w Amsterdamie, w sierpniu 1970 r., zdobywając tam pozycję „wielkiej starszej damy” psychologii humanistycznej.

Cześć! Mam na imię Krystyna i jestem studentką filozofii. Od długiego czasu zastanawiałam się, czy pisanie bloga będzie dla mnie dobrym zajęciem. Na szczęście okazuje się, iż dużo ludzi to czyta i bardzo sobie ceni! Jestem niezmiernie zadowolona!