Tag Archives: nie oświadczam się wiesław łuka

TEORIA NUTTNA

1

Psycholog belgijski Joseph R. Nuttin przez wiele lat zajmował się motywacją, opublikował też wiele artykułów i książek na temat uczenia się, motywacji i osobowości. Do analizy wy­braliśmy książkę Reward and Punishment in Humań Learning (1968). Może ona być potraktowana jako podsumowanie teore­tycznej i eksperymentalnej pracy Nuttina aż do 1968 r. Następująca krótka analiza jest oparta na wstępnym, nie publikowanym opracowaniu, dokonanym przez Gorma Uhrenholdta, jednego z moich magistrantów.Nuttin nie pisze wyraźnie o swoich założeniach filozo­ficznych, z problemem psychoficznym włącznie. Wypowiada się jednak w sposób jednoznaczny na temat swojej filozofii człowieka. Stwierdza on (s. 9):„Najbardziej uderzającym aspektem zachowania ludzi jest jego kon­struktywny charakter — jego zdolność do zmian w reakcji na nowe sytuacje oraz wskutek sformułowania nowych celów. Próba zrozumie­nia tej konstruktywnej właściwości zachowania się przez badanie pro­cesu tworzenia się nawyku wydaje się całkiem niewłaściwa”.Z cytatu tego wynika, iż jego koncepcja człowieka jest huma­nistyczna, zbliżona do koncepcji tak zwanych „psychologów humanistycznych”. Należy tu jednak zwrócić uwagę, że Nuttin rozwinął swoją filozofię humanistyczną zanim powstała ta szkoła (1960). Twierdzenia metateoretyczne w książce Nuttina nie są sformułowane obszernie, uważa on ją bowiem za pracę ekspe­rymentalną. Nie ma jednak negatywnej postawy wobec teorii. Swoją teorię uważa za czynnik nadający ogólny kierunek pracy eksperymentalnej. W związku z tym pisze (s. 144):„Należy rozumieć te poglądy teoretyczne jako osnowę, na której mogą i powinny powstawać bardziej konkretne hipotezy dotyczące zachowa­nia się ludzi”.

Cześć! Mam na imię Krystyna i jestem studentką filozofii. Od długiego czasu zastanawiałam się, czy pisanie bloga będzie dla mnie dobrym zajęciem. Na szczęście okazuje się, iż dużo ludzi to czyta i bardzo sobie ceni! Jestem niezmiernie zadowolona!

ŚCISŁA KOORDYNACJA

Układ ten jest ściśle skoordynowany z pewnymi częściami kory mózgowej oraz z układem limbicznym. Ten ostatni wiąże się z zachowaniem emocjonalnym „i może być uznany, na co mamy wiele dowodów, za aparat służący do porównywania skutków pożądanych z rezczywistymi, który P. K. Anochin nazywa „akceptorem działania” …” (s. 34). Wyraźne stwierdzenie dotyczące motywów znajduje się je­dynie w następującym fragmencie (Łuria 1966, s. 34):„Obszar limbiczny, który może być uważany za formację pośrednią, należącą częściowo do archipallium (Filomonow, 1940, 1944, 1951 i in­ni), odgrywa zasadniczą rolę w regulacji zachowania zwierząt. U czło­wieka obszar ten stracił wiele ze swojego znaczenia. Z powodu nie­porównywalnie większej roli wysoce zorganizowanych motywów, spo­łecznych ze względu na swą genezę i wyrażanych za pomocą mowy, funkcja tworzenia zamierzeń i porównania wyników działania z pla­nem motorycznym musi być nieuchronnie przeniesiona do wyższych struktur korowych. Struktury te tworzą część korowego zakończenia analizatora ruchowego, integrują impulsy dochodzące zarówno z in­nych okolic kory (ekstero- i proprioceptywnych), jak i z formacji niż­szych, z impulsami dochodzącymi z samego analizatora ruchowego”.

Cześć! Mam na imię Krystyna i jestem studentką filozofii. Od długiego czasu zastanawiałam się, czy pisanie bloga będzie dla mnie dobrym zajęciem. Na szczęście okazuje się, iż dużo ludzi to czyta i bardzo sobie ceni! Jestem niezmiernie zadowolona!