This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

ZASTOSOWANE MODELE

Hipotezy są na ogół hipotezami częściowo empirycznymi, przy bardzo niewielkiej liczbie hipotez czysto teoretycznych. Główna hipoteza — postulat Hulla w wersji Spence’a — jest złożoną hipotezą wielowymiarową. Nie ma żadnych wyraźnych sformułowań na temat zakładanych związkówZe względu na właściwości formalne teorii Fowlera należy ją zaklasyfikować jako system hipotez sformułowanych w sposób raczej precyzyjny w postaci stwierdzeń częściowo symbolicznych. Zastosowane zostały pewne modele gra­ficzne. Właściwości epistemologiczne teorii Fowlera są tego rodzaju, iż musi ona być zaklasyfikowana jako neutralna teoria wyjaśniająca — teoria S-HN-R. Wskaźnik teoria/empiria jest niski. Na podstawie szcze­gółowej rekonstrukcji teorii Fowlera sformułowanej w 15 hipotezach, Anne Yibeke Fleischer obliczyła:Wnioski. Sądzę, iż Fowler wykazał owocność przepracowania teorii Hulla-Spence’a na teorię ciekawości, która jest cenną alternatywą w stosunku do neuropsychologicznej teorii Berlyne’a. funkcjonalnych, z pewnym ryzykiem można jednak przypuszczać, iż chodzi tutaj o związki przyczynowo-deterministyczne.Na podstawie swoich eksperymentów ze szczurami Fowler sformułował pewne „prawa”, które można przedstawić w na­stępujący sposób:Zwierzę reaguje na zmianę w sytuacji bodźcowej specy­ficznym i różnorodnym zachowaniem eksploracyjnym.Intensywność zachowania eksploracyjnego jest proporcjo­nalna do wielkości zmiany w sytuacji bodźcowej (aż do pewnej granicy, w której zmiana sytuacji bodźcowej daje w wyniku zachowanie unikające). Jednostka opisowa w teorii Fowlera jest molarna.

W ZNANYM WZORZE

W tym dobrze znanym wzorze „E” jest „potencjałem pobu­dzenia” (czyli potencjałem wywołania redukcji). „H” jest „siłą nawyku” (zdeterminowaną przez liczbę prób), „D” jest popędem (w tym wypadku zdeterminowanym w znacznym stopniu przez stałość sytuacji bodźcowej), „K” jest „moty­wacją związaną z podnietą” (w tym wypadku zdeterminowaną  przez zmianę w stymulacji, uzależnioną od reakcji — patrz, „zmienne porównawcze” u Berlyne’a), wreszcie „I” jest „ha­mowaniem” (które w tym wypadku jest zdeterminowane między innymi przez liczbę prób nie wzmacnianych, czyli nie powodujących zmiany).Na podstawie tego krótkiego podsumowania możemy stwier­dzić że Fowler rozdzielił motywację „ciekawości” na dwie zmienne: „popęd znudzenia” oraz pewnego rodzaju „moty­wację związaną z podnietą w postaci zmiany”.Terminy H mogą być zaklasyfikowane jako terminy HN z neutralnym znaczeniem dodatkowym. Wszystkie te terminy I są terminami funkcjonalnymi, odnoszącymi się do procesów lub stanów — z wyjątkiem „H” (siła nawyku), który jest terminem dyspozycyjnym. D, K oraz I są terminami dyna­micznymi, odnoszącymi się do zmiennych wywierających wy­łącznie aktywujący wpływ na zachowanie (chociaż K — lub raczej związany z nią rR-sR — wywiera pewien wpływ ukie­runkowujący). H jest terminem kierunkowym, ponieważ „siła nawyku” jest zmienną wywierającą wyłącznie ukierunkowu­jący czy sterujący wpływ na zachowanie. E jest terminem wektorowym.

WARSTWA HIPOTETYCZNA

Stwier­dza on, że główną funkcją zmiennych hipotetycznych jest integrowanie empirycznie określonych związków między za­chowaniem a jego determinantami. Podkreśla jednak, że ter­miny hipotetyczne, jeżeli mają być płodne poznawczo, muszą być zdefiniowane operacyjnie i pozwalać na przewidywania. Przedstawia on także pewne wyraźne sformułowania dotyczące problemów metodologicznych. Tak więc preferuje badanie jawnych, obserwowalnych zjawisk, to jest zachowa­nia, koncentrując się przy tym na ich dających się mierzyć aspektach. W związku z tym przeprowadził eksperymenty ze zwierzętami, a wyniki badań opisał behawioralnym językiem danych.) Teorię Fowlera można podsumować w następujący spo­sób: Stała i homogeniczna stymulacja stwarza stan „znudze­nia”, który staje się „źródłem popędu” — w sensie takim jak w teorii Browna. Wzmożony popęd determinuje zachowanie eksploracyjne, co z kolei daje w wyniku zmianę stymulacji. Redukuje to znudzenie oraz popęd, a ta redukcja popędu wzmacnia zachowanie eksploracyjne. Główna zmienna H, popęd, jest związana z innymi zmiennymi H, zgodnie z głów­nym postulatem Hulla w wersji Spence’a, w ten sposób: R (różnorodne zachowanie eksploracyjne) = f(E) = f[HXD(D + + K) —I].

TEORIA FOWLERA

Psycholog amerykański Harry Fowler opracował teorię cie­kawości, przedstawioną między innymi w jego książce Curio- sity and Exploratory Behavior (1965) oraz w rozdziale pt. Satiation and curiosity (W: K. W. Spence and I. T. Spence I (ed) Psychology of Learning and Motivation. Vol. I, 1967). Nasza analiza oparta jest na nie opublikowanej pracy Anny Vibeke Fleischer, jednej z moich magistrantek. Fowler nie przedstawia żadnych wyraźnych sformuło­wań swoich twierdzeń filozoficznych. Możemy jednak bez­piecznie przyjąć, że jako psycholog amerykański, kontynu­ujący tradycje Hulla-Spence’a, uznaje on neutralno-monistyczną filozofię w odniesieniu do problemu psychofizycznego ;; oraz biologiczną koncepcję człowieka. Fowler podaje kilka wyraźnych sformułowań dotyczą­cych problemów metateoretycznych. Stwierdza on, że współ­czesne teorie motywacji w niezadowalający sposób traktują zagadnienie ciekawości oraz zachowania eksploracyjnego. Uznał on jednak za możliwe rozwinięcie jednej z istniejących teorii, a mianowice teorii Hulla i Spence’a. W związku z tym jego orientacja metateoretyczna jest zbliżona do orientacji Berlyne’a, chociaż w tych dwóch teoriach podejście do pro­blemu jest raczej odmienne.Fowler formułuje explicite metateoretyczną koncepcję zmiennych hipotetycznych, ujmując je podobnie jak Miller.