This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

PRZEMAWIAJĄCA ARGUMENTACJA

13

 

Argumentacja przemawiająca za zastosowaniem modelu matematycznego jest przedstawiona w następujący sposób „Wyrażenia matematyczne można rozumieć jako stwierdzenia wypowiedziane specjalnym językiem. Między innymi łatwiejsze może być przeprowadzenie rozumowania w języku matematycznym, niż w języku  używanym w codziennym życiu. Ponadto język matematyczny może : bardziej nadawać się do podsumowania wielu nieuporządkowanych ‚ szczegółów w jednym, jasnym wyrażeniu”.Reventlow wprowadza rozróżnienie między kompleksowymi a względnie prostymi modelami matematycznymi. Modele kompleksowe są zdaniem Reventlowa skonstruowane : „na podstawie teoretycznych refleksji dotyczących badanych zjawisk, ich struktury oraz tych czynników, które prawdopo­dobnie wywierają na nie wpływ”. Reventlow nie ustosunkowuje się entuzjastycznie do tych modeli, ponieważ bardzo trudno jest przekształcić konstrukty teoretyczne na pojęcia matematyczne oraz ustalić operacyjne definicje tych pojęć. Ponadto trudno też ocenić wpływ pojedynczych zmien­nych wprowadzonych do eksperymentu. Tak więc Reventlow zaleca stosowanie prostych modeli ma­tematycznych, które można rozbudowywać, gdy zwiększa się stopień złożoności badanych zjawisk. Taki prosty model nie wymaga innych hipotez niż te, które są bezpośrednio przed­miotem badania.

ZGODNIE Z ZAŁOŻENIAMI

14

 

Twierdzenia metateoretyczne w książce Reventlowa są również sformułowane bardzo wyraźnie i dokładnie opraco­wane. Popiera on naturalistyczną koncepcją wiedzy, zgodnie z którą celem nauki jest dawanie wyjaśnień i dokonywanie przewidywań.Zgodnie z tymi założeniami epistemologicznymi stosuje on, konstrukcjonistyczną czy instrumentalistyczną koncepcję fun­kcji i statusu teorii. A więc nie popiera on redukcjonistycznego realizmu, który jest tak powszechny wśród etologów. Pojmuje on teorię raczej jako konstrukcję, mającą na celu integrowanie danych pochodzących z etologii i psychologii. Stosownie do swego instrumentalistycznego ujmowania teorii ; preferuje on raczej wyjaśnienia w drodze analogii oraz budoicania modeli niż sformalizowane systemy dedukcyjne. Reventlow stosuje dwa odmienne modele:Pierwszy z nich jest modelem wyjaśniającym, zapożyczonym i z dobrze znanej i szeroko akcentowanej teorii Niko Tinbergena, wrócimy do tego w podrozdziale zajmującym się poziomem H.Drugi model jest opisowym modelem matematycznym. Nazwano go „opisowym”, ponieważ jego funkcją jest dokonywanie obliczeń oraz ilościowych oszacowań mierzalnych aspektów obserwacji.

OKREŚLONA SELEKCJA

15

 

Możemy teraz podsumować w następujący sposób epistemologiczną teorię Reventłowa: Na podstawie całkowitej ilości informacji dokonywana jest jej selekcja. Selekcja ta określona jest przez aktualny stan obserwatora (motywację itp.) oraz jego bardziej stałe czynniki osobowościowe, łącznie z jego doświadczeniem i założeniami metanaukowymi. Informacja zo­staje przetworzona w procesach poznawczych na doświadcze­nia fenomenologiczne obserwatora, dające obraz reakcji zwie­rzęcia, bodźców itp. Sprzężenie zwrotne oddziałuje na zmien­ne decydujące o selekcji informacji, co wywiera wpływ na późniejsze eksperymenty i ich wyniki. Reventlow nie podaje żadnych wyraźnych sformułowań doty­czących problemu psychofizycznego, wydaje się jednak, że przyjmuje on koncepcję neutralno-monistyczną. Bardziej wy­raźnie przedstawia sformułowania dotyczące swojej koncepcji człowieka. Stwierdza on, że istnieje tak wiele podobieństw między zachowaniem zwierzęcia a zachowaniem człowieka, iż możliwe jest wzbogacenie psychologii ludzi przez badania eksperymentalne nad zwierzętami. Całe jego integracyjne po­dejście oparte jest na biologicznej filozofii człowieka.

ZWIĄZEK MIĘDZY REAKCJAMI

10

 

Schemat ten ilustruje związek między reakcjami na bodźce j u osobnika badanego w trakcie eksperymentu a percepcją i poznaniem tego zachowania przez obserwatora. „1” przed­stawia świat zewnętrzny, który jest źródłem bodźców dzia-1 łających zarówno na badanego osobnika, jak i na ekspery­mentatora. „2a” oznacza narządy zmysłowe badanego osob­nika. „2b” ilustruje pole percepcyjne ośrodkowego układu nerwowego. „3” jest koordynującą i motywującą częścią OUN (ośrodkowego układu nerwowego). „4a” jest polem ruchowym OUN, a ,,4b” reprezentuje ruchy mięśniowe. „5” oznacza zachowanie zewnętrzne jako całość. Cyfry 2, 3 i 4 łącznie przed­stawiają tak zwane Wrodzone Mechanizmy Wyzwalające (Innate Releasing Mechanisms IRM). Cyfra 1 zajmuje większy obszar niż 2a w celu podkreślenia faktu, że narządy zmysłowe u zwierząt nie są kompletnymi fizycznymi urzą­dzeniami rejestrującymi. „6a” i „6b” przedstawiają narządy zmysłowe obserwatora. „6c” stanowi percepcyjną część jego układu nerwowego, determinującą jego doświadczenia feno­menologiczne obserwowanego zachowania („7”).„8” oznacza opis dokonany przez obserwatora, w którym zawarte są dane naukowe i który jest podstawą naukowego opra­cowania. „8a” nie jest na rysunku symetryczne w stosunku do „2a”, co symbolizuje, iż zwierzę reaguje na bodźce, o któ­rych nie wiemy, a z drugiej strony dzięki instrumentom pomiarowym mamy informacje o tych aspektach świata fizycznego, których nie mogą zarejestrować zwierzęce narządy zmysłowe.Podobnie też „6b” nie jest równe „4b” i „5”, co ilustruje, iż eksperymentator nie jest w stanie spostrzec całości reakcji zwierzęcia.