SPECYFICZNA POTRZEBA

Właściwie nie można mówić o specyficznej potrzebie, dopóki nie nastąpi pewne skanalizowanie — to jest aż do momentu, kiedy organizm ustali wzo­rzec zachowania w celu wyodrębnienia określonego obiektu z jego środowiska lub, innymi słowy, aż do czasu, kiedy napięcie potrzeby wytworzy kanał prowadzący do specyficznej reakcji. Z drugiej strony, reakcje nienagradzane nie mogą służyć za kanały dla pożądanego typu kontaktu ze środowiskiem. Ponieważ te nieskuteczne reakcje nie za­pewniają żadnego ujścia dla napięcia potrzeby, nie są włączone w dy­namiczny system potrzeby i w związku z tym nie utrzymują się w be­hawioralnym repertuarze organizmu.Na podstawie powyższych rozważań powinno być jasne, iż proces ka- nalizowania jest jednocześnie procesem przekształcania się potrzeb w konkretne motywy oraz wytwarzania się behawioralnych wzorców reakcji (czyli uczenia się)”. Najważniejszymi terminami H w teorii Nuttina są: „po­trzeba”, „napięcie związanej z zadaniem” (task tension) oraz behawioralne „plany” czy „projekty”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *